Second Semester 2012-2013 Sched! ‘Yo, I’ll miss this ♥
Le Grades for thy Sem. Panira na Design Hahaha (Though wala pa ‘yung dalawang Math at English -.-)
Second Semester, 2012-2013! I’ll miss you! You gave me such wonderful memories that i will never forget ♥
Hello! This day I got my new haircut ‘cause its so hotty-hot and I can’t manage my long hair anymore. Lol. Anyways, it’s so short and no regrets because I feel so light after my haircut.
Honestly, I’m kinda nervous for tomorrow because I will be seen by my classmates and they’ll look at me longer than usual and look at my hair and after, either compliment or criticize. Yes, I’m afraid to be criticized just like what happened when I was still in my fourth year— Ahhh, it hurts ‘cause even though they didn’t say it in front of me, unfortunately, I heard, and yeaaaaaaaaaaah it broke my heart. Hahaha.
After that, I promised that i will never make my hair shorter again.. But, summer is fast approaching and my hair’s heavy, and i don’t like it staying at my back LOL. Anyways, I just hope that my college friends are more matured than my high schoolfriends way back then.
Duty nanaman tayo dito na side mga arki! :)
#VisualTech #ChallengeAccepted # Overtime #plate #GOARKI
(Source: gelaholic)
Happy.
Isang araw, nagmumuni-muni ako. Ayun, nandoon sa isang tabi, tumitingin-tingin sa mga dumadaan. Rinig na rinig ko pa rin ang malalakas na tawa at hagikgik ng mga kaibigan ko sa tabi ko. Pinaguusapan nila ang mga crush nilang pogi. Masaya naman akong nakikinig sa mga kilig stories nila. Napangiti ako. Ngunit, napatanong sa kanila;
“May pogi pala sa department natin? Wala gud akong makita.” -.-
“Marami uy, mga 3rd year and fourth year.”
“Ngeeee, wala gud!”
“Meron lagi, MARAMI.”
“Ano palang year mga crush ‘nyo?”
“First Year”.
“Merooooooooooooooooon?”
“Oo uy, madami kaya.”
“ASSSSSSSSSSSSSSSSSSSSS IN?!”
“Oo, gusto mo hanapan kita?”
“No thanks,” sabi ko, sabay hagikgik tapos lumayo ulit ng tingin. Ayun, tingin ulit sa mga tao na dumadaan sa pathway. Hanap ng pogi. Pero, oo, tinignan ko talaga pa-isa-isa ang mga dumadaan.
NANG!
LIAM PAYNE?! sa kaloob-looban ko.
(Source: gelaholic)
Hep hep! Preno muna sandali. Hahaha.
Matagal na nga pala simula nung nagsimula ang klase. Ngunit, matagal-tagal ko rin bago naramdaman nasa kolehiyo na ako.
Hindi. Hindi po ako umaabsent. Hindi ‘yan pwede sa kurso ko. Syempre, siguro, dahil, wala pa ‘yung tinatawag natin na “pressure.” Oo, ayun. Bale, kanina ko lang na feel si Mr. Pressure. Tinodo pa niya ang pagpaparamdam. Hindi na kami pinakain ng tanghalian. Takte. 12:25 kami nakalabas ng room (hindi pa tapos ang plates ah) tapos, habang bumababa kami para kumain saglit bigla namang tumugtog ang school bell. Ibig sabihin, 12:30 na. At kailangan na naming bumalik sa room dahil magsisimula na ang next subject. Wala kaming nagawa kaya’t tiniis muna namin ng konti ang gutom.
Para sa akin, okay lang naman. Medyo nasanay na. Hayskul palang ako, naramdaman ko na ‘yung feeling na unti-unting sinasakal dahil kay Mr. Pressure. Pero aaminin ko, masaya ako sa pinili kong kurso kaya’t walang kahit sino o ano pa ang makakasira ng happiness na ito. :)
(Source: gelaholic)
Hahahahahahahahahahahahahahaha! Kung nakatira ka sa Davao, well, malamang, alam mo ‘yan. Hahaha! Sa hindi naman, malalaman niyo rin ang ibig sabihin niyan, Haha, joke. :)
Well, ang ibig sabihin ng mga katagang iyan dito sa amin ay parang, ‘chicks oh.’ Pero kung tatanungin niyo ako kung bakit naging salad, aba’y ewan.
Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis. Kasi nama’y parang hindi maganda sa tainga (para sa ibang kababaihan) na tatawagin kang, ‘salad oh!’ Minsan, may kasama pang ‘init pa,’ tengene lang. Hahaha, MAY SALAD BANG MAINIT? LOL. Oo, ‘yung bagong luto, mainit ‘yun. Hahaha! Aba’y ewan.
Ngunit sa aking mga kaklase ngayon, tinatawanan nalang namin ‘yun. Kasali sa asaran, jokes, tawanan at saya. Grabe ang halakhak namin pag bumibirit bigla ‘yung isa naming kakalase nang “Salad oh! Init pa!” Hahahahahahaha! Talagang mapapatawa ka sa expression at accent niya. Basta, ang saya. Kahit nakakairita siya pakinggan sa iba, may ibang tao talaga na magaling magdala ng kakaibang saya. :)
(Source: gelaholic)
Oo, payat na! Hahaha! De, joke lang. Hindi lang naman legs actually. Sabihin natin na ‘yung pangkalahatan na. Haha, ayaw maniwala ‘neto eh. Sige nga, ganito kasi ‘yun:
Hahaha, ayun. Sana medyo naintindihan niyo or should I say sana naiintindihan niyo na ako ngayon. :) Naalala ko nga pala, University na nga pala ang pinapasukan ko ngayon. At, kolehiyo na ako. Bigger resonsibilities. Less time for food this, I mean, kung pwede, walang katapusang pag-aaral. Oy, kung pwede lang naman. Basta, bahala na. Kakayanin ‘to :)
(Source: gelaholic)
(Source: gelaholic)
Because talking about classes tomorrow is too mainstream.
Pero nasimulan ko na.
Klase na talaga bukas. Nakaka-excite sana kaso, wala pa akong room. :/ Pupunta pa raw ako doon sa main campus ng school namin para tanungin ang room ko (sa ibang campus kasi ako, bale, isang sakayan lang naman, kaso, malayo-layo rin). Ang problema, 8am pa magbubukas ang admission office doon sa main campus at 8am magsisimula ang first subject ko. Eh, ano pa ibig sabihin nun? First day na first day, eh, late.
Ngunit dahil mabait si Lord, Wednesday bukas at ang klase ko ay 12:30 hanggang 3:30pm lang. May buong umaga akong mag aaligid sa campus namin at doon sa main. :)
Haaaay. Nakakapraning talaga pag magko-kolehiyo na. Pero, exciting. :)
(Source: gelaholic)
