July 2011
34 posts
Noong isang araw..
Kinilig ako. Kaya lang, ngayon lang uli ako naka tumblr. Hahaha.
Syempre, bida nanaman si crush dito. Pero, itong kwentong ito, napakaunexpected…
Kinakabahan ako ng mga oras na iyon, panay ang buntong-hininga at nanlalamig ang mga palad. nang mga oras na iyon ay nag uulat na sa harapan ng buong klase ang mga ka-grupo ko. Habang tumatagal, unti-unti akong kinakapos ng hininga. nararamdaman...
Noong isang araw..
Ang nakakabaliw na Math.
Naalala ko lang, may isang assignment pa pala akong gagawin. Ansaraap magmura. Pero bawal. Pasensya na. Eh kasi naman itong Math na ito, ang epal sa maganda kong moment! Sa tuwing nag rerelaks ako, sisingit sa utak ko yung dapat sagutan sa Math. Grrrrrrrrrrrrrowl! Pwede ba, pause muna sa pagpaparemind? Nakakahilo nang mag-isip nang mag-isip nang mag-isip, lalo na iyang Math! Bakit ba kasi...
Hindi ito malaswa, pero baka mabanggit mo ang...
May crush ako. Ngunit, iba ito. Wala sa school, tapos, hindi ko kaedad. Mga nasa early 20s ata. (Ayan, alam kong nag react ka na) Isa siyang.. Misyonaryo. (React nanaman!) Pero, hindi lang basta isang missionary, gwapong misyonaryo. Actually, idol ko lang ata siya. (weh, di nga?- ‘yan reaction mo, alam ko.) Pero, tadhana nga naman oh, napadaan ako sa profile niya, sa facebook. Ayun, alam mo...
1 tag
"Asignatura" ko sa araw na ito.
Ang babae, parang bolang kristal, mababasagin. Dapat, inaalalayan, hindi pinababayaan. Ang isang bolang kristal ay maaring mabasag kung mapababayaan, at kailanma’y hindi mabuuo tulad ng dati; bilog at perpekto.
Maganda at malumanay, mahinhin at mahiyain. ‘Yan ang babae. Isang rosas na sinasamyo ng mga tao, hinahangaan, at inaalagaan. Isang prinsesa na inaalalayan ng bulaklak at awitin...
Ang saya. :)
Ayun oh, sa wakas at nakuntento na rin ako sa page ko. :) Matagal na akong hindi nakakapag “bonding-bonding” sa mga HTML codes. Haha. Noon kasi, ang adek kong mag edit sa friendster. Feel na feel ko ang pagiging “web designer” ko noon. at ngayon, bagong website nanaman ang pagkakaabalahan ko ng oras. tumblr. <3
Visit ‘nyo naman po ang page ko....
Hello eyebags.
I didn’t eat yet. since lunchtime. I didn’t sleep yet, since lunchtime. Ohwell, farewell tumblr! :*
May aalis nanaman.
Nakakalungkot. Bawat taon na dumadaan, mas tumatatag ang aming pagkakaibigan. Ngayon, isang taon nalang, malapit na kaming maghihiwalay. Patungo sa bagong landas, yung mas mahirap at matarik ang daan, isang paglalakbay na wala nang tutulong sayo kundi ikaw na mismo.
Intro pa lang yun. Ang totoo, naiyak ako kanina. Eh kasi naman, yung kakalase ko, nag drop out ng school. :( Kahit di kami close...
You can't P-L-E-A-S-E everyone.
Totoo yan. Grabe. Yung feeling na ang sarap nang sagutin yung tao dahil di mo mapakiusapan. HA-HA. Naiininis lang talaga ako sa sarili ko kasi, ang dali kong magpatawad, yung tipong, pag nagalit ako sa isang tao, mamaya-maya, malambot na ang puso ko sa kanya. Yun talaga ang napansin ko sa sarili ko. :(
Minsan nararamdaman kong wala na akong kakampi, lalo na sa school, yung tipong di ka kabilang...
Hey! Take care too!
Thanks for making me smile today even I’m having a pretty crappy day. :>
Nakakainis lang.
Bakit ba kasi may mga taong inconsiderate? Eto ka na nga, mahinahong nagpapaliwanag ng side mo, tapos magagalit dahil dapat mangyari ang gustong mangyari. Bakit di sila marunong maging “OPEN” man lang sa mga eksplanasyon ko? Pag pinagpilitan ko na man yung SIDE ko, ako na yung lalabas na MALI. AS IN MALI. Nakakainis lang noh? Parang ang feeling mo, ang sarap sigawan, sabay sabi,...
2 tags
Sorry lang. Baguhan pa po kasi ako.
Di ko talaga alam na bawal ang ganito, at bawal ang ganyan. Tao lang naman kasi ako, minsan, nagkakamali, minsan na iignorante, pero, mabuti na rin yung napagsasabihan ako ng mali ko, para alam ko kung ano ang dapat at hindi dapat.
Salamat sayo, kaibigan. Pasensya na rin.
Where there is love there is life.
<3
Life is a ticket to the greatest show on earth.
-Martin H. Fischer
Maulan ang gabi.
Umuulan nanaman! Pero, di ko sasabayan ang ulan na ito sa pag eemote. Tama na yung emote ko kanina. Dapat happy nanaman. Baka iiyak na yung followers and readers ko sa mga blog ko, wag naman sana. Naalala ko lang, Magre-review na ako bukas para sa UPCAT. :) Dapat happy kasi magkakaroon ako ng new friends! ODBA?
Bago matulog, mag pray tayo ha? tapos kung pwede, mag meditate. LOL. Kung ano nalang...
Sa aking pag-uwi.
Bakit ba sa tuwing ika’y muling magkakagusto sa iba ay marami pang balakid na pagdadaanan? Marami pang pasakit ang mararamdaman? Kailan at saan ko ba makikita ang mga bagay-bagay sa buhay na di makararanas ng hirap at sakit? Minsan, ang sarap sumuko, pero napaisip ako, Kung hindi pa ako nagmamahal ng lubos at taos puso ay sumusuko na ako, pano nalang kaya pag nagmahal na ako ng higit sa...
Kaninang umaga.
Kinikilig ulit ako. Sabi ko, ayoko na. TAMA NA. Past is past. Kung ano man yung nangyari kagabi, na pinansin nya ako sa chat, hanggang dun nalang iyon. Ayoko nang umasa pa kasi ang sakit.
Pero kanina, di ko malaman kung bakit ganun nalang ako kasaya nang nakita ko siya. Lalo na nung nagkasalubong kami sa daan. Parang hinugot ang aking hininga, parang tumigil ang oras, at wala na akong ibang...
